Ch.1 part V :Turmoil ll EKP⁰²

posted on 15 Feb 2014 22:35 by akiatikarn13 in EKP directory Fiction, Cartoon
This Entry is belong with
 
 
▄ ▄ ▄ ▄ ▄ ▄ ▄ ▄ ▄ ▄ ▄ ▄ ▄ ▄ ▄ ▄ ▄ ▄ 
 
シルバーリー・スローン団 

Silvery Throne II
 
Numéro V
 

 
 
A.O.I

(photo by mukei{CN.} )

 
▄ ▄ ▄ ▄ ▄ ▄ ▄ ▄ ▄ ▄ ▄ ▄ ▄ ▄ ▄ ▄ ▄ ▄ 
 

 
➸ 10 Juin 20xx
 
⊰10.00 am⊱
 
วันนี้เป็นวันจันทร์
 
วันจันทร์ที่ 10 ของเดือนมิถุนายน

มีคนกล่าวไว้ว่า "วันจันทร์เป็นวันที่น่าเบื่อหน่าย ที่ซึ่งทุกคนจะไม่ยิ้มจนกระทั่งเวลาประมาณ 11.40 น.ของวัน"

ซึ่งผมก็ต้องยอมรับคำกล่าวของวลีนั้นแต่โดยดี..
 
 
▄ ▄ ▄ ▄ ▄ ▄ ▄ ▄ ▄ ▄ ▄ ▄ ▄ ▄ ▄ ▄ ▄ ▄ 

 
ถึงแม้ร้านจะเปิดในช่วงบ่ายก็ตาม แต่ด้วยเหตุผลใดไม่ทราบ  ลูกค้าวันนี้ค่อนข้างเยอะกว่าปกติทั่วไป
 
และแน่นอนว่าสภาพอากาศในตอนเช้าที่มีฝนตกปรอยๆ ย่อมทำให้พื้นรองเท้าของลูกค้าเปียกตามไปด้วย
 
ผมอดสบถเบาๆกับตัวเองไม่ได้
 
ก่อนคว้าไม้ถูพื้นเดินไปเช็ดรอยเปียกตามพื้นร้านที่เป็นลายรองเท้าหลากหลายรูปแบบ

ถึงแม้ในช่วงบ่ายฝนจะหยุดตกปรอยๆแล้วก็ตาม แต่มันก็ไม่ได้ทำให้ภาระหน้าที่ของผมน้อยลงไปเลย
 
รองเท้าของลูกค้าส่วนมากย่อมเหยียบแอ่งน้ำ และนำมาซึ่งรอยเปื้อนสีดำสกปรกเต็มพื้นกระเบื้องสีขาวของร้าน
 
ผมอดขมวดคิ้วด้วยความหงุดหงิดไม่ได้ ก่อนตั้งหน้าตั้งตาถูพื้นต่อไป
 
จนกว่าแน่ใจว่ารอยเท้าจะหมดจดจากพื้นกระเบื้องร้านจริงๆ
 
▄ ▄ ▄ ▄ ▄ ▄ ▄ ▄ ▄ ▄ ▄ ▄ ▄ ▄ ▄ ▄ ▄ ▄ 
 
⊰13.40 pm⊱

ผมจัดการเก็บไม้ถูพื้น จัดชุดเครื่องแบบให้เข้าที่ ก่อนเหลือบตาไปเห็นลูกค้าที่เป็นเด็กผู้หญิงอายุประมาณ 13 ปี

และถ้าผมจำไม่ผิด "เด็กคนนี้"เดินเข้าร้านมากับเด็กผู้ชายอีก 2 คน

เด็กผู้ชายใส่เสื้อ"โค้ทสีหม่น"เป็นเด็กคนแรก
 
และเด็กผู้ชายคนที่สองมี"ผมสีทอง"คล้ายคนต่างชาติ
 
และแน่นอนว่าเด็กคนนึงที่มีผมสีทองไม่ได้นั่งอยู่ที่โต๊ะในตอนนี้ 
 
ผมมองไปที่โต๊ะของเด็กกลุ่มนั้น ก่อนเบนสายตากลับมามองเด็กผู้หญิงตรงหน้าแทน
 
"...."

เด็กคนนั้นหันซ้ายหันขวาพร้อมกับโทรศัพท์ในมือถือ ก่อนเดินมากระตุกแขนเสื้อของผม
 
พร้อมข้อความในโทรศัพท์ที่ปรากฏว่า “ที่ชาร์ตแบต....” พลางชี้นิ้วไปยังแบตโทรศัพท์ที่น้อยนิดของเธอ
 
"..."

ผมตัดสินใจผายมือไปทางแหล่งพลังงานแทนการเดินนำเธอไป
 
เพราะผมคิดว่าไม่ใช่การดีที่จะมาเสียเวลาทำงานกับการนำทางเล็กๆน้อยๆนี้
 
▄ ▄ ▄ ▄ ▄ ▄ ▄ ▄ ▄ ▄ ▄ ▄ ▄ ▄ ▄ ▄ ▄ ▄ 
 

ก่อนที่เธอจะเดินไป ผมตัดสินใจบริการแก้วน้ำดื่มแทน 
 
หลังจากนั้นจึงหันหลังกลับไปเก็บกวาดโต๊ะที่ลูกค้าใช้บริการเสร็จแล้วตามหน้าที่ของผม
 
▄ ▄ ▄ ▄ ▄ ▄ ▄ ▄ ▄ ▄ ▄ ▄ ▄ ▄ ▄ ▄ ▄ ▄ 
 
⊰14.00 pm⊱

ผมได้ยินเสียงคล้ายประกายไฟและเห็นควันขึ้นออกมาจากทางด้านหลัง

ผมตัดสินใจเดินตามไปทางเด็กสาวเมื่อสักครู่ คิดในใจว่าคงไม่มีอะไรเกิดขึ้นมากมาย

ก่อนที่จะพบว่าเธอทำน้ำหกใส่ Macbook ของทางร้าน ที่เพิ่งเอามาตั้งเมื่อประมาณสัปดาห์ก่อน
 
▄ ▄ ▄ ▄ ▄ ▄ ▄ ▄ ▄ ▄ ▄ ▄ ▄ ▄ ▄ ▄ ▄ ▄ 

“……”
 
ผมเงียบปาก หรี่ตามองไปยังตัวโน้ตบุ๊คที่เกิดปัญหาด้วยสายตาเรียบนิ่ง

และนั่นทำให้เกิดความเงียบปกคลุมบรรยากาศรอบๆไปชั่วครู่นึง

“เอ่อ..ใจเย็นๆก่อนนะครับ มันเป็นอุบัติเหตุน่ะ” 

เด็กชายในเสื้อสีหม่นพูดพลางพยายามยืนบังโน๊ตบุ๊คที่ควันกำลังขโมง

ผมเหลือบตามองไปทางเด็กทั้งสอง ก่อนตัดสินใจหยิบผ้าออกมาอุ้มเครื่องที่เปียกน้ำออกจากจุดเกิดเหตุ

แล้วตัดสินใจเดินไปทางเค้าท์เตอร์เพื่อคิดค่าเสียหายที่เกิดจากเหตุการณ์ครั้งนี้
 
มือของผมกดรัวโปรแกรมบนหน้าจอเครื่องคิดเงิน ก่อนพุ่งพิกัดไปยังบิลค่าใช้จ่ายของโต๊ะนั้น

“...ค่าใช้จ่ายทั้งหมดของโต๊ะสามเป็น 7x,xxx เยนนะครับ”

ผมพูดไปพลางกดเครื่องคิดเลขในคอมพิวเตอร์ไปด้วย
 
"...?"

แต่น่าแปลก ถึงผมจะพยายามกดเครื่องคิดเงินในคอมพิวเตอร์ที่ร้านเท่าไรมันกลับไม่ทำงาน
 
กลับกันมันขึ้นแต่ภาพอาหารแปลกๆไม่หยุดหย่อน..
 
เหมือนกับโดน"ไวรัส"แฮคระบบซะอย่างงั้น..
 
"...."

ผมกลอกตาไปมาเล็กน้อยด้วยความหน่ายใจ ล้มเลิกความพยายามที่จะให้มันทำงาน
 
แล้วเปลี่ยนเป็นหยิบเครื่องคิดเลขออกมากดจำนวนเงินแล้วเดินไปทางเด็กสองคนนั้นแทน
 
“ค่าเสียหาย” ผมย้ำกับเด็กทั้งสองที่หน้าตาตื่นๆด้วยเสียงที่เรียบนิ่ง

ก่อนที่จะมีเสียงโหวกเหวกโวยวายมาจากทางเด็กสาวแต่แผ่วเบากว่าปรกติว่า

“เฮ้ๆ! เจ้าหัวสีไฮไลท์บาดตา มิยุซังยังเป็นเด็กอยู่นะ! ทำหน้าอย่างนี้คิดจะขู่รึไงกัน!”
 
"..?"

ผมอดคิ้วขมวดด้วยความแปลกใจไม่ได้ แต่ก็ยังคงยืนยันที่จะคิดค่าเสียหายอย่างเดิม

ก่อนที่จะมีคนโผล่เข้ามาเป็นบุคคลที่สามของการสนทนานี้

“อาโอคูงงงง ไม่ไปเสิรฟ์ต่อ--อาเร๊ะ? อะไรกันล่ะเนี่ย?”

ชิโอริโผล่เข้ามาด้วยสีหน้าประหลาดใจ ก่อนหันไปมองทางเด็กสาวด้วยสายตาวาบวับ

“อะไรน่ะอะไรน่ะ!? อาโอคุงเจอเพื่อนแล้วเหรอจ้ะ!”

เธอพูดด้วยน้ำเสียงที่ยินดีกว่าปกติ ก่อนเข้ามาเขย่าไหล่ของผมรัวๆอย่างบ้าคลั่ง ซึ่งผมก็ได้เพียงแต่ทำหน้าเบลอๆตอบเธอกลับไปเท่านั้น

“เอ๋... ท่าทางหมอนี่จะเป็นพวกไร้เพื่อนสินะ? น่าสงสารๆ....”

เสียงแหลมเล็กประหลาดดังออกมาจากทางเด็กหญิงอีกรอบ  ผมที่ได้ยินดังนั้นจึงเหลือบสายตาไปมองหล่อนพลางเขม่นใส่
 
เหมือนเด็กหญิงคนนั้นเห็นสายตาของผม เธอรีบส่ายหน้ารัวๆแล้วชี้ไปทางโทรศัพท์มือถือเหมือนจะพยายามบอกว่าต้นเสียงไม่ได้มาจากตัวเธอเอง  
 
...
 
แต่ผมก็ยังไม่เลิกเขม่นอยู่ดี

“เอ๋...เสียงใครพูดน่ะ?” ชิโอริที่เหมือนจะได้ยินเสียงดังกล่าวเอ่ยขึ้นพลางมองซ้ายมองขวาอย่างสงสัย 
 
ก่อนที่จะทันมีใครทำอะไร เด็กชายเสื้อสีหม่นก็เดินเข้ามาหาชิโอริเสียก่อน

“คุณเป็นเจ้าของร้านหรือเปล่าครับ?” เด็กชายพูดด้วยสีหน้าที่ดูเหมือนจะเป็นกังวลใจ
 
ชิโอริที่เป็นคนรักเด็กเห็นดังนั้นจึงอดอมยิ้มไม่ได้พร้อมตอบเด็กคนนั้นด้วยน้ำเสียงสดใสไปว่า

“จ๋า.. ใช่แล้วจ้ะ? มีอะไรหรือเปล่าเอ่ย?”  พร้อมสีหน้าตั้งอกตั้งใจฟังอีกฝ่ายอย่างสุดฤทธิ์

เด็กหนุ่มมองไปทางเด็กหญิงก่อนที่จะพยายามอธิบายว่า

“คือว่า.. เรื่องที่เกิดขึ้นมันเป็นอุบัติเหตุน่ะครับ มิยุเขาไม่ได้ตั้งใจจริงๆนะ”

ผมหรี่ตามองเด็กหญิงต้นเรื่องทันที
 
มิยุเหรอ…
 
ชิโอริทำหน้างุนงงเล็กน้อย ก่อนที่จะเข้าใจสถานกาณ์ทั้งหมดภายในเวลาอันรวดเร็ว

“ก็ช่วยไม่ได้ล่ะน้า~ หนูน้อยไม่ได้ตั้งใจนี่นา”
 
ชิโอริหัวเราะพร้อมกระทุ้งศอกเข้าที่ผมเบาๆก่อนที่จะพูดต่อด้วยน้ำเสียงหยอกล้อ

“อีกอย่างถ้าทางนั้นผิดทางนี้ก่อนผิดเหมือนกันแหละ? ใครใช้ให้อาโอเสิรฟ์น้ำใกล้ๆโน้ตบุ๊คล่ะ?” 

สิ้นประโยคผมอดไม่ได้ที่จะถลึงตาเล็กน้อยใส่ชิโอริทันที..ความผิดผมงั้นเหรอ?

ผมเก็บความหงุดหงิดไว้ในใจแล้วตั้งสมาธิกับสถานการณ์ตรงหน้าต่อ

“งั้น... ต้องให้รับผิดชอบค่าเสียหายยังไงดีล่ะครับเนี่ย..” เด็กชายเสื้อสีหม่นพูดอีกครั้งพลางมองไปรอบๆ

“นั่นสิน้า..” ชิโอริเว้นเสียงไปแล้วทำหน้าครุ่นคิด ก่อนที่หล่อนจะเหลือบสายตามองมาทางผมแล้วยิ้มหวานใส่ผม

..อย่าบอกนะว่า

“พวกหนูเป็นเพื่อนกันสินะจ้ะ?” ชิโอริพูดพลางชี้เด็กทั้งสองด้วยสีหน้าสดใส

เด็กทั้งสองมองหน้ากันเล็กน้อย ก่อนเด็กชายจะเป็นต้นเสียงขานรับออกมาว่า “ครับ..” พร้อมพยักหน้าสมทบ จนหนังตาด้านซ้ายของผมกระตุกแทบจะในทันที

..ปกติผมไม่เชื่อเรื่องลางสังหรณ์

“งั้นก็ดีเลย!” ชิโอริพูดก่อนประกบมือยิ้มกว้าง 

..แต่ตอนนี้ผมคิดว่าลางสังหรณ์ผมแม่นสุดๆ

“ช่วยรับอาโอเป็นเพื่อนด้วยนะ!” ชิโอริหัวเราะเล็กน้อยแล้วผายมือใส่ผม

ปฏิกิริยาของผมในวินาทีต่อมาคือการถลึงตาใส่ชิโอริ
 
และเป็นการถลึงตาที่แทบจะเกิดขึ้น"ทันที"เลยด้วย

ผมหันหน้าไปทางเด็กทั้งสองทันที และพบว่าเด็กทั้งสองเหมือนจะปรึกษาหารือกันอยู่ด้วยสีหน้าที่คล้ายกับกำลังลังเลใจ
 
และในประโยคสนทนากล่าวถึงชื่อของ"เด็กอีกคน"ที่ดูเหมือนจะไม่อยู่ที่นี่

ถ้าจำไม่ผิดมีเด็กผมทองอีกคนนึงนี่นา.. ผมเลิกคิ้วนิดหน่อยเมื่อนึกขึ้นได้

วุ่นวายชะมัด..ไม่ต้องมายุ่งกับฉัน ผมคิดในใจ ก่อนกอดอกพลางเหลือบมองสีหน้าชิโอริที่ดูกระตือรือล้นขัดกับผมสุดๆ
 
▄ ▄ ▄ ▄ ▄ ▄ ▄ ▄ ▄ ▄ ▄ ▄ ▄ ▄ ▄ ▄ ▄ ▄ 
 
⊰14.32 pm⊱
 
ดูเหมือนการปรึกษาหารือจะจบลงแล้ว เด็กทั้งสองตัดสินใจหันหน้ามาประจันหน้าผมกับชิโอริอีกครั้ง

เด็กผู้หญิงที่ถือโทรศัพท์หันหน้ามามองผม ก่อนเด็กชายจะเป็นต้นเสียงตอบคำถามอีกครั้ง

“เอ่อ...ก็ได้ครับ”
 
"...."
 
ผมนิ่งสนิทในแทบจะทันที
 
“เยี่ยม!” ชิโอริลืมตัวร้องอย่างสุดเสียงพร้อมปรบมือแสดงความยินดีสุดๆ

..ผมชักจะทนไม่ไหวแล้วนะ

“ดีจังเลยนะอาโอ แบบนี้จะได้มีเพื่อนไว้คอยปรึกษาแล้วเนอะ!”
 
เจ้าหล่อนหันมาพูดกับผมด้วยสีหน้าปลื้มปิติสุดๆ ขัดกับสีหน้าของผมที่หัวคิ้วเริ่มลดระดับเข้ามาหากันเรื่อยๆแทน

“...มานี่”  ผมพูดออกมาพลางเข้าไปล็อคคอลากชิโอริออกมาจากบริเวณนั้น แล้วเดินหลีกหนีไปทางห้องครัว
 
▄ ▄ ▄ ▄ ▄ ▄ ▄ ▄ ▄ ▄ ▄ ▄ ▄ ▄ ▄ ▄ ▄ ▄ 
 
“เอ..เอ๋? อะไรกันน่ะอาโอ” ชิโอริเอ่ยถามผมด้วยน้ำเสียงงุนงงหลังจากเราเข้ามาในห้องครัวแล้ว

“...ผม” ผมเอ่ยด้วยน้ำเสียงเข้มกว่าปกติเล็กน้อย
 
“...ไม่ต้องการเพื่อน”  พลางสบตาชิโอริอย่างแน่แน่วและชัดเจนในความหมายของประโยคนั้น

“............”
 
ชิโอรินิ่งไปเล็กน้อยก่อนม้วนปลายผมตัวเอง เป็นที่รู้กันดีระหว่างผมกับนาโอโตะว่าเธอกำลังใช้ความคิดอย่างหนัก

“..เอ...อย่างงั้นจะดีเหรอจ้ะ?” ชิโอริหันมาสบตากับผมอีกครั้ง
 
“ถ้าเป็นแบบนั้น..เด็กพวกนั้นก็ไม่ต้องจ่ายค่าเสียหายนะ?”

..หมายความว่าไง? ผมมุ่นคิ้วเล็กน้อยด้วยความสงสัย ชิโอริที่เห็นดังนั้นจึงแทบจะตอบคำถามของผมในทันที

“ก็แหม..เด็กแค่นั้นจะไปมีเงินจ่ายค่าเสียหายในตอนนี้ได้ยังไงล่ะ?” เธอกล่าว
 
“แทนที่จะไปขู่บังคับเขาแบบนั้น.. สู้จับตามองใกล้ๆรอเขามีเงินแล้วค่อยคิดเงินจะไม่ดีกว่าเหรอ?”

เธอหัวเราะออกมานิดหน่อยก่อนที่จะพูดต่อ
 
“ดีไม่ดีอาจจะเจอคุณพ่อคุณแม่ของเขาด้วย? จะได้อธิบายสถานการณ์ที่เกิดขึ้นได้ไงล่ะจ้ะ”

ชิโอริยิ้มกว้างพลางมองผมด้วยสายตาสงสัย
 
“..หรืออาโอคิดว่าไม่ต้องจ่ายค่าเสียหายเหรอ?”
 
“....”
 
ผมนิ่งไปเล็กน้อย ที่ชิโอริพูดมาก็ถูก
 
แทนที่จะขู่เข็ญบังคับเด็กพวกนั้นต่อหน้าลูกค้าคนอื่นในร้านตอนนี้ สู้รอเด็กพวกนั้นอยู่กันตามลำพังกับผมคงจะเจรจาง่ายกว่า
 
และแน่นอนว่าการคุยกับคนที่มีวุฒิภาวะกว่าอย่างเช่นผู้ปกครองพวกเด็กๆย่อมได้คำตอบและผลลัพธ์ที่น่าสนใจกว่าการคุยกับเด็กๆพวกนี้แน่ๆ

ผมครุ่นคิดสักพักพลางชั่งน้ำหนักถึงความเสี่ยงของร้านกับตัวผมเอง
 
▄ ▄ ▄ ▄ ▄ ▄ ▄ ▄ ▄ ▄ ▄ ▄ ▄ ▄ ▄ ▄ ▄ ▄ 
 
หลังจากใช้เวลาคิดนานพอสมควร ผมคิดว่าอย่างหลังคงจะดีกว่า..

“..ก็ได้” ผมเอ่ยออกมาในที่สุด ส่งผลให้ชิโอริที่ยิ้มกว้างอยู่แล้วแทบจะยิ้มกว้างกว่าเดิมทันที

“ไชโย! งั้นฉันออกไปบอกสองคนนั้นเลยนะจ้ะ!” ชิโอริกล่าวด้วยน้ำเสียงดี๊ด๊า
 
ก่อนที่ผมจะทันได้คัดค้านอะไร เธอก็วิ่งแจ้นออกจากครัวไปทางหน้าร้านทันที ทิ้งให้ผมอยู่ในครัวตามลำพังพร้อมกับความเงียบเหมือนก่อนที่เราจะมา

“....” ผมลูบหน้าอย่างเหนื่อยหน่ายใจก่อนเอนตัวพิงกับเค้าท์เตอร์ของครัวพลางถอนหายใจเงียบๆ

..หลังจากนี้จะเกิดอะไรขึ้นกับผมนะ?

ไม่มีใครบอกได้หรอก..
 
fin
 
or
 
To be continuer?
 
▄ ▄ ▄ ▄ ▄ ▄ ▄ ▄ ▄ ▄ ▄ ▄ ▄ ▄ ▄ ▄ ▄ ▄ 

 
นุ้งไหวาดลูกเก๊าหล่อเนอะ อิ v อิ
 

Comment

Comment:

Tweet

Cheked,
อาโอ ผ่าน chapter I แล้วค่ะ

#1 By メネ on 2014-02-16 00:03